گزند نرسانم و نرنجانم و هركس به طلب تو آيد از تو دفع كنم ! رسول خدا دعا كرد تا پاى اسب از زمين برآمد ، آنگاه گفت : اى محمّد من دانم كه كار تو بالا گيرد و پايگاه تو بلند شود ، مرا نامه‌اى ده تا ميان من و تو نشانى باشد ، ابو بكر نام او بر سنگى يا پوستى نوشت و آن مرد هم از تيردان خود تيرى بركشيد و گفت مرا در اين راه شتر و گوسفند بسيار است اين تير نشان من باشد تا شما در راه هرچه خواهيد بشما دهند ، حضرت فرمود ما را به طعام وى نيازى نيست و او بازگشت و مصطفى با يار غار به مدينه رفتند و در اين واقعه بود كه چون پيغمبر عزم پناهندگى به غار و هجرت به مدينه نمود شب على ( ع ) در بستر او خوابيد و چون مشركان قريش به قصد كشتن محمّد به خانهء او رفتند على را در خوابگاه بجاى محمّد ديدند ! و از ستيز با شير خدا پرهيز كردند ! [ آيات 59 - 50 ] ( تفسير لفظى ) 50 - إِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَ إِنْ تُصِبْكَ مُصِيبَةٌ يَقُولُوا قَدْ أَخَذْنا أَمْرَنا مِنْ قَبْلُ وَ يَتَوَلَّوْا وَ هُمْ فَرِحُونَ . اگر نيكوئى به تو رسد ، ايشان را بد آيد و اندوهگين كند و اگر زيانى و مصيبتى به تو رسد مىگويند اين بود كه از پيش از اين ما باز نشستيم ، و برگردند شادان و نازان ! 51 - قُلْ لَنْ يُصِيبَنا إِلَّا ما كَتَبَ اللَّهُ لَنا هُوَ مَوْلانا وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ . بگو ( اى محمّد ) به ما نرسد جز آنچه خداى ما را از رسيدن به آن نوشته است ، او است يار ما و خداوند ما و ايدون بادا پشتيبان به خداى يگانه . 52 - قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنا إِلَّا إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ وَ نَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ أَنْ يُصِيبَكُمُ اللَّهُ بِعَذابٍ مِنْ عِنْدِهِ أَوْ بِأَيْدِينا فَتَرَبَّصُوا إِنَّا مَعَكُمْ مُتَرَبِّصُونَ . بگو ( اى پيغمبر ) چيزى چشم مداريد كه به ما رسد جز يكى از دو نيكى ( پيروزى يا شهادت ) و ما به شما چشم داريم كه خداوند عذاب دردناك از نزد خودش يا به دست ما به شما رسد ! پس چشم به راه باشيد ، ما هم با شما چشم به راه دارندگانيم ! 53 - قُلْ أَنْفِقُوا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً لَنْ يُتَقَبَّلَ مِنْكُمْ إِنَّكُمْ كُنْتُمْ قَوْماً فاسِقِينَ . بگو نفقه دهيد ، خوش‌منش يا بدمنش ، ( خشنود يا ناخشنود ) هرگز از شما پذيرفته نخواهد شد كه شما گروهى بيرون از فرمان‌بردارى هستيد ! 54 - وَ ما مَنَعَهُمْ أَنْ تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقاتُهُمْ إِلَّا أَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَ بِرَسُولِهِ وَ لا يَأْتُونَ الصَّلاةَ إِلَّا وَ هُمْ كُسالى وَ لا يُنْفِقُونَ إِلَّا وَ هُمْ كارِهُونَ . كردار ايشان و نفقه‌هاى ايشان بازنداشت آنها را از قبول ، مگر آنكه آنان به خدا و رسول او كافر شدند و به نماز جماعت نيامدند مگر با سستى و تنبلى و زكات ندادند مگر به دشوارى و كراهت ! 55 - فَلا تُعْجِبْكَ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِها فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ تَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَ هُمْ كافِرُونَ . پس خوش مباياد تو را مالها و فرزندان ايشان ، همانا خداوند مىخواهد ( با فزون كردن مال و اولاد ) آنها را درين جهان عذاب كند و جان ايشان برآيد درحالىكه كافر هستند ! 56 - وَ يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ إِنَّهُمْ لَمِنْكُمْ وَ ما هُمْ مِنْكُمْ وَ لكِنَّهُمْ قَوْمٌ يَفْرَقُونَ . به خدا سوگند ياد مىكنند كه ايشان از شمايند ! درحالىكه ايشان از اهل دين شما نيستند ، بلكه گروهى هستند كه از دو سوى مىترسند ! 57 - لَوْ يَجِدُونَ مَلْجَأً أَوْ مَغاراتٍ أَوْ مُدَّخَلًا لَوَلَّوْا إِلَيْهِ وَ هُمْ يَجْمَحُونَ . آنان اگر پناه‌گاهى يا متوارىگاهى يا نهان‌جائى بيابند ، روى به آن روند و شتابان و دوان روند !